"รับสารเคมีในการรักษา แล้วเกิดผลข้างเคียงต่อสุขภาพ อายุความฟ้องร้องนานกว่า ๑ ปี นะจ๊ะ"

ตามกฎหมายแพ่ง ฐานละเมิดแล้วเกิดความเสียหาย อายุความในการฟ้องร้อง ถูกกำหนดไว้ ๑ ปีนับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน หรือเมื่อพ้น ๑๐ ปีนับแต่วันทำละเมิด (มาตรา ๔๔๘ วรรคหนึ่ง)
อย่างไรก็ดี ในปี ๒๕๕๑ มีกฎหมายวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค มาตรา ๑๓ กำหนดว่า “ในกรณีที่ความเสียหายเกิดขึ้นต่อชีวิต  ร่างกาย สุขภาพ  หรืออนามัย โดยผลของสารที่สะสมอยู่ในร่างกายของผู้บริโภคหรือเป็นกรณีที่ต้องใช้เวลาในการแสดงอาการ  ผู้บริโภคหรือผู้มีอำนาจฟ้องคดีแทนผู้บริโภคต้องใช้สิทธิเรียกร้องภายในสามปีนับแต่วันที่รู้ถึงความเสียหายและรู้ตัวผู้ประกอบธุรกิจที่ต้องรับผิด แต่ไม่เกินสิบปีนับแต่วันที่รู้ถึงความเสียหาย” 
ปรากฏว่ามีกรณีเกิดขึ้นครับ
เมื่อเดือนมกราคม ๒๕๕๘ นางสาวบัว มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรง  จึงได้เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
นายแพทย์ทองอ้น พบว่าสาเหตุสำคัญของอาการปวดท้อง เกิดจากตับอักเสบอย่างรุนแร  มีความจำเป็นต้องรักษาและฟื้นฟูตับ   นายแพทย์ทองอ้นจึงได้ฉีดชีวโมเลกุลให้นางสาวบัวในวันดังกล่าว และนัดฉีดต่อเนื่องอีก ๖ ครั้ง  โดยทำการฉีดครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนมิถุนายน ๒๕๕๘ 
ภายหลังจากที่นางสาววบัวได้รับการฉีดชีวโมเลกุลครั้งแรก  ก็เริ่มมีอาการแพ้  และรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อได้รับการฉีดชีวโมเลกุลในครั้งต่อๆ มา   จนกระทั่งต้องเข้ารับการรักษาอาการแพ้ในช่วงกลางปี ๒๕๕๘ จนถึงกลางปี ๒๕๖๐ แต่ก็ไม่ได้ผล 
นางสาวบัวจึงได้ฟ้องนายแพทย์ทองอ้นฐานทำให้เสียหายแก่สุขภาพ ร่างกาย  และเรียกค่าเสียหายที่เกิดขึ้นกับตน
นายแพทย์ทองอ้นต่อสู้ว่า นางสาวบัวฟ้องเกิน ๑ ปี นับแต่รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิด  คดีจึงขาดอายุความ
เรื่องนี้ ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในทำนองเดียวกันดังนี้
๑. มาตรา ๑๓ กฎหมายวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค แบ่งแยกความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อชีวิต  ร่างกาย สุขภาพ  หรืออนามัย  เป็น ๒  กรณี  คือ กรณีแรกเป็นผลของสารที่สะสมอยู่ในร่างกายของผู้บริโภค และกรณีที่สองเป็นผลของสารที่ต้องใช้เวลาในการแสดงอาการของผู้บริโภค  เมื่อข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า 
๒. การฉีดชีวโมเลกุลเข้าสู่ร่างกายดังกล่าวจึงเป็นการให้บริการทางการแพทย์อย่างหนึ่งที่อยู่ในความรู้เห็นโดยเฉพาะของคู่ความฝ่ายที่เป็นผู้ประกอบธุรกิจ  ภาระการพิสูจน์ในประเด็นดังกล่าวจึงตกแก่นายแพทย์ทองอ้น  ตามกฎหมายวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค  พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา  ๒๙ 
๓. อาการแพ้ที่เกิดขึ้นตามร่างกายของนางสาวบัวมีมาอย่างต่อเนื่องเกือบ ๒ ปี  ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ และไม่แน่นอนว่าในอนาคตจะมีอาการอย่างไรต่อไป  ผลของสารที่นางสาวบัวได้รับจากการฉีดชีวโมเลกุลจำต้องใช้ระยะเวลาในการแสดงอาการ ไม่อาจถืออาการแพ้ที่เห็นได้โดยประจักษ์ก่อนหน้านั้นเป็นผลสุดท้ายของความเสียหายที่เกิดขึ้น 
๔. ดังนั้น กรณีดังกล่าว ต้องพิจารณาตามกฎหมายวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ. ศ.  ๒๕๕๑ มาตรา ๑๓  ไม่ใช่พิจารณาโดยใช้อายุความ  ๑  ปี  ตามกฎหมายแพ่ง มาตรา  ๔๔๘     วันที่นางสาวบัวรู้ถึงความเสียหายจึงยังไม่เริ่มต้นนับ  การที่นางสาวบัวฟ้องคดีนี้เมื่อกลางปี ๒๕๖๐  จึงยังไม่ขาดอายุความ

อ้างอิงคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๗๕๔/๒๕๖๕

ขอบคุณคุณบัวและคุณทองอ้น จากละครหมอหลวงครับ
-----------------------------------

Great&Best Legal Knowledge Sharing
๙ เมษายน ๒๕๖๖