"วันที่ขาดงาน ไม่ถูกนับเป็นระยะเวลาทำงาน และมีผลต่อการคำนวณค่าชดเชยนะครับ"

​GreatBest Legal Issue (ฉ.๔๕๒)
"แรงงาน The Series : วันที่ขาดงาน ไม่ถูกนับเป็นระยะเวลาทำงาน และมีผลต่อการคำนวณค่าชดเชยนะครับ"

นายสงัด เริ่มทำงานที่บริษัทเสงี่ยม จำกัด ตั้งแต่วันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐ กำหนดระยะเวลาสัญญาจ้างไว้ ๓ ปี แต่ในช่วงระหว่างวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๖๑ ถึงวันที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๕๖๑ นายสงัดได้ขาดงานโดยมิได้ยื่นใบลาหรือแจ้งเหตุขัดข้อง โดยยอมให้บริษัทหักเงินค่าจ้างของวันที่ขาดงานและยอมให้บันทึกการขาดในประวัติการทำงานของนายสงัดด้วย

พอครบกำหนดระยะเวลา ๓ ปี ตามสัญญาจ้าง บริษัทไม่ต้องสัญญาจ้างนายสงัด แต่บริษัทจ่ายค่าชดเชยให้แก่นายสงัดเพียงเท่ากับอัตราค่าจ้างสุดท้าย ๙๐ วันเท่านั้น โดยอ้างว่า นายสงัดไม่ได้ทำงานติดต่อกันครบ ๓ ปี ตามมาตรา ๑๑๘ กฎหมายคุ้มครองแรงงาน แต่นายสงัดไม่ยอม อ้างว่า มาตรา ๑๙ กำหนดให้นับวันหยุด วันลา ฯลฯ เป็นระยะเวลาการทำงานของลูกจ้าง

ดังนั้น จึงต้องนับเวลาที่ขาดงานเป็นระยะเวลาทำงานของนายสงัด ตนจึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยในอัตราค่าจ้างสุดท้าย ๑๘๐ วันเพราะทำงานครบ ๓ ปีตามสัญญาจ้าง

เรื่องทำนองนี้ ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๐๓๗/๒๕๕๓ ว่า
๑. พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ บัญญัติว่า “ให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างดังต่อไปนี้...(๓) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบสามปี แต่ไม่ครบหกปีให้จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายหนึ่งร้อยแปดสิบวัน...” และมาตรา ๑๙ บัญญัติว่า “เพื่อประโยชน์ในการคำนวณระยะเวลาการทำงานลูกจ้างตามพระราชบัญญัตินี้ ให้นับวันหยุด วันลา วันที่นายจ้างอนุญาตให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของลูกจ้าง และวันที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างหยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง รวมเป็นระยะเวลาการทำงานของลูกจ้างด้วย” ซึ่งวันหยุดและวันลาดังกล่าวตาม มาตรา ๕ ให้คำจำกัดความว่า “วันหยุด” หมายความว่า วันที่กำหนด ให้ลูกจ้างหยุดประจำสัปดาห์ หยุดตามประเพณี หรือหยุดพักผ่อนประจำปี “วันลา” หมายความว่า วันที่ลูกจ้างป่วย ลาเพื่อทำหมัน ลาเพื่อกิจธุระอันจำเป็น ลาเพื่อรับราชการทหาร ลาเพื่อการฝึกอบรมหรือพัฒนา ความรู้ความสามารถ หรือลาเพื่อคลอดบุตร
๒. การที่นายสงัดขาดงานไป ๖ วัน วันที่ขาดงานดังกล่าวจึงมิใช่วันที่กำหนดให้ลูกจ้างหยุดประจำสัปดาห์ หยุดตามประเพณีหรือหยุดพักผ่อนประจำปี และนายสงัดขาดงานไปโดยมิได้ลา ทั้งมิใช่วันที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างหยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง จึงไม่อาจนำเวลาที่ขาดงาน ซึ่งนายจ้างไม่ได้ประโยชน์จากการทำงานของลูกจ้างมารวมเป็นระยะเวลาทำงานของลูกจ้างได้
๓. เมื่อนายสงัดเข้าทำงานเมื่อวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐ และถูกเลิกจ้างเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ๒๕๖๓ โดยระหว่างการทำงาน นายสงัดได้ขาดงานไปโดยมิได้ลาให้ถูกต้อง จึงถือว่านายสงัดทำงานติดต่อกันครบ ๑ ปี แต่ไม่ถึง ๓ ปี มีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย ๙๐ วันเท่านั้น

--------------------
Great&Best Legal Knowledge Sharing
๔ พฤษภาคม ๒๕๖๖